Na stoku Przeprośnej Górki w realizacji będą postacie ok. 2 metrowej wysokości, wykonane w kamionce szkliwionej w kolorze brązu.

Każda stacja jest otwartą Księgą Ewangelii, na której oprócz Żołnierzy Rzymskich i Postaci wynikających z treści poszczególnych stacji, pojawia się postać św. Ojca Pio z wypisanym komentarzem. Dominantę stanowi kompozycja przestrzenna z postacią Pana Jezusa.

Poszczególne Stacje będą wkomponowane w kaplice stanowiące uzupełnienie istniejących już drewnianych Krzyży.

Wstęp:

"Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty syna Szymona, aby Go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: "Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?" Jezus mu odpowiedział: "Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później będziesz to wiedział". Rzekł do Niego Piotr: "Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał". Odpowiedział mu Jezus: "Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną". Rzekł do Niego Szymon Piotr: "Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!". Powiedział do niego Jezus: "Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy". Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: "Nie wszyscy jesteście czyści".
A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: "Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie "Nauczycielem" i "Panem" i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem." (J13,1-15)

"Wziąwszy z sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, począł się smucić i odczuwać trwogę. Wtedy rzekł do nich: Smutna jest moja dusza aż do śmierci; zostańcie tu i czuwajcie ze Mną! I odszedłszy nieco dalej, upadł na twarz i modlił się tymi słowami: Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich! Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty. Potem przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących. Rzekł więc do Piotra: Tak, jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe. Powtórnie odszedł i tak się modlił: Ojcze mój, jeśli nie może ominąć Mnie ten kielich, i muszę go wypić, niech się stanie wola Twoja!" (Mt26,37-42)

“Na paschę naszą ofiarowany został Chrystus”
Uświadamiając sobie Wielkość i Dobroć Boga budzi się w nas pragnienie i nadzieja, by w Nim znaleźć siebie. Na przeszkodzie znajduje się nasze myślenie, codzienne życie, osoby, sytuacje. Na tej drodze spotykamy Chrystusa ofiarowanego nam przez Boga do uczestniczenia w naszej wędrówce. ”Ew. Jana «Czy Ty jesteś Królem Żydowskim?» Jezus odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?» Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił?» Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd». Piłat, zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». Rzekł do Niego Piłat: «Cóż to jest prawda?»”(J18,33-38)

Każdy z nas dźwiga krzyż od dziecka do starości i napotyka trudności. Dlaczego? Czy nie słyszymy Woli Ojca? Uważamy, że to, kim jesteśmy i co ofiarujemy wystarczy? (Hebr. 10,5-7)

Widzimy często ludzi pod ciężarem krzyża, upadających; czemu dźwigają i upadają pytamy, co jest przyczyną -wydajemy osądy, mówimy, to niesprawiedliwe! Przecież są dobrzy, dlaczego ich to spotkało? Jezus w słowach do O. Pio mówi; „ Ucz się jak powinno się kochać” ukazuje nowe prawo miłości, przytula z miłością słabych, by mieli siłę powstać, a z miłującymi Go dzieli się cierpieniem, bo jest ono przywilejem uczniów Chrystusa, do których mówi «Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali». J 13,34

„Gdy był już blisko, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami.

Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na

kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia” (Łk 19, 41-44) Zwiastowanie Maryi i Jej postawa pokory «Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!» Uczą nas rozpoznawać czas nawiedzenia i pozostać wiernymi na drodze bólu i cierpienia aż do końca. O.Pio zachęca „ Z Maryją blisko Jezusa opuśćmy Jeruzalem,”- symbol i obraz żydowskiej zatwardziałości świata, który odrzuca i wypiera się J. Chrystusa i od którego J. Chrystus odłączył się, mówiąc: „Ja nie jestem z tego świata”(J8, 23) Prośmy Maryję o potrzebne łaski, aby Jezus „ spoglądając na siedzących dokoła Niego rzekł: «Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką>>” (Mar 3,34-35)

„Każdy, bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości. I ze względu na nią powinien jak za lud, tak i za samego siebie składać ofiary za grzechy”.(Hebr. 5.1-3) Tak mówi Pismo św.; Słyszący odpowiadają jak O. Pio; "Jeśli wiem, że jakaś osoba jest udręczona na duszy i ciele, czegóż nie zrobiłbym dla niej u Chrystusa, aby zobaczyć ją wolną od strapienia. Gdyby Pan zezwolił mi, wziąłbym chętnie na siebie wszystkie jej cierpienia i wysłużone zasługi …..dla jej dobra po to, żeby zobaczyć ją znowu zdrową"
Dziękujmy Bogu za Rodziców, Kapłanów i wszystkich pomagających w realizowaniu naszego powołania do świętości.

STACJA
św. Weronika ociera twarz Chrystusowi.

Bóg dał jej poznać Swoje Oblicze; dlaczego podeszła do Jezusa? Przecież nie był podobny do człowieka. Zbliżmy się do potrzebującego na kolanach a uczynią nas one zdolne do czynienia Miłosierdzia, „…ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany”.(Rz. 5,5)
„ A jeśli nawet Ewangelia nasza jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie, dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga.” (Kol 1.3-4)
Módlmy się, „ niech Boża Dobroć pomnoży swe ukochane dusze, które ofiarują się, jako żertwa miłości i ekspiacji. Tego bardzo potrzeba na tym biednym świecie!”

Idąc z Jezusem poznajemy Bożą Dobroć a wobec niej swoje słabości niewdzięczności za tyle łask; by nie pozostać na ziemi - nie zwątpić, posłuchajmy O. Pio „ Myśl o Bożym Miłosierdziu jest jedyną rzeczą, która nadal mnie podtrzymuje”
Miłosierdzie Boże rozszerza nam serce o swoje dobro, kiedy bierzemy odpowiedzialność także za innych. Posłuchajmy Mądrości Syracha (18.13)
„Miłosierdzie człowieka - nad jego bliźnim, a miłosierdzie Pana - nad całą ludzkością: On karci, wychowuje, poucza i zawraca jak pasterz swoją trzodę”(Syr 18.13)

STACJA
Jezus pociesza płaczące niewiasty.

Trudno nam zaakceptować stan, w którym żyjemy; wzruszają nas cierpienia innych, nie widząc często jego sensu i w własnym życiu. Od Boga oczekujemy innego samopoczucia…
Czy przyczyną nie jest brak rezygnacji z własnych skłonności osobistych?
Św. O. Pio swoim życiem w łączności z Jezusem mówi nam; Lepiej jest pełnić Wolę Bożą na ziemi, niż rozkoszować się niebem”. a Św. Paweł nas uczy „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie, więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża:, co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe. (Rz. 12,1-2)

Ojciec Pio mówi; „Mam głębokie odczucie, że powinno się dojść aż do CONSUMMATUM EST” (wykonało się).

Szatan chciał odrzec Jezusa z szaty Godności już w kuszeniu na pustyni przedstawiając Mu zaspokojenie ludzkich: „pożądliwości ciała, pożądliwość oczu i pychę tego życia (1J2,16) Jezus odpowiedział «Napisane jest: Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych».

«Ale jest napisane także: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego».
«Idź precz, szatanie! Jest, bowiem napisane: Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz» (Mt4.1-13).
Pożądliwość na tej stacji ukazuje, zniszczoną godność, zatraconą twarz Człowieka.
Sięgają teraz po Jego szaty, nie broni się, choć są Mu drogie; pełen godności, z zatroskaną Twarzą dodaje nam otuchy słowami św. O.Pio „tylko jedna rzecz powinna zasmucać duszę- obrażanie Boga” a nie utrata tego, co pochodzi z tego świata.

Czy na przybiciu koniec?
Św. Paweł napisał:(Rz. 6,6-9)
„To wiedzcie, że dla zniszczenia grzesznego ciała dawny nasz człowiek został razem z Nim ukrzyżowany po to, byśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Kto bowiem umarł, stał się wolny od grzechu. Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy”.
O.Pio powie:
„Walka toczy się stale ciągle się wzmaga”; nie tylko z krzyżowaniem, ale i w krzyżowanym, aby wybaczyć krzyżującemu. Módlmy się w obliczu Boga jak Jezus: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Ł23,34). 

„Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha”. (Łk23,45-46)
Przeszedł bolesną drogę, pozbawiono Go wszystkiego oprócz Ducha, w Którym jednoczy wszystkich wierzących.
Spogląda z Krzyża na ołtarz.
Krzyż Ołtarzem, Ołtarz Krzyżem.
Zapytany O. Pio, jakie cierpienia odczuwa w czasie mszy św. „Wszystkie, które Jezus wycierpiał w swojej męce. Cierpię, lecz nie współmiernie do Jego cierpień, tylko tyle, ile znieść może człowiek. I to nie z moich zasług ani dobrych uczynków, lecz jedynie z Jego dobroci”. Dlaczego Ojciec cierpi, „ponieważ ilekroć na ołtarzu sprawowana jest ofiara krzyża, w której „ na Paschę naszą ofiarowany został Chrystus”, dokonuje się dzieło naszego odkupienia”.

Po zdjętym ciele pozostaje ślad na całunie i żywy głos Boga, który mówi w sercu człowieka; „ … na swe ramiona ich brałem; oni zaś nie rozumieli, że troszczyłem się o nich. Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę” (Oz11,6)
Jezus podjął tę miłość i każdy podejmie, gdy usłyszy i odpowie „oto jestem, poślij mnie”
Módlmy się ze św. O. Pio by kochając Boga i bliźnich przyświecało nam jedno pragnienie - Oto idę abym spełniał wolę Twoją, Boże; a po ziemskim trudzie; „Boże spraw, bym się radował całą wieczność najwyższym pięknem Twego Boskiego Oblicza”

Ciało złożono do grobu, On Żyje! Powiedział: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo." (J2.19) Ile we mnie jest troski o cielesną świątynię, która z prochu powstała i w proch się obróci? A ile o duchową świątynię, w której Duch Boży mieszka?
Św. Piotr powie „niby żywe kamienie, jesteście budowani, jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. (1P2,5)
Zamykająca się Biblia symbolizuje, że wielu chce pogrzebać Jezusa w duchowej świątyni swego serca, ale jest i nadzieja, że Kościół czyni to, co czynili Apostołowie „Wiecie: tak każdego z was zachęcaliśmy i zaklinaliśmy, jak ojciec swe dzieci abyście postępowali w sposób godny Boga, który was wzywa do swego królestwa i chwały. Dlatego nieustannie dziękujemy Bogu, bo gdy przyjęliście słowo Boże, usłyszane od nas, przyjęliście je, nie jako słowo ludzkie, ale - jak jest naprawdę - jako słowo Boga, który działa w was wierzących. (Tes2,11-13)

---

„Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób. Anioł zaś przemówił do niewiast: «Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje się przed wami do Galilei.” (Mt28.1-8).
Nie opuszcza nas po zmartwychwstaniu chce nas powierzyć pasterzom, którzy będą Go miłowali.
„A gdy spożyli śniadanie, rzekł Jezus do Szymona Piotra: «Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?» Odpowiedział Mu: «Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham». Rzekł do niego: «Paś baranki moje!»” (J21,15)
Módlmy się za pasterzy, aby nie zabrakło im miłości do Jezusa w wypełnianiu powierzonemu im posłannictwa.
„Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt16,18-19).